zagrajmy w taką grę. nie, nie, żaden rebusik, dość już tych tanich obciachów. żadne też skrable, bo wiadomo, że w słowa to ze mną nie wygracie...
otóż ta gra nazywa się: jedno zdjęcie dziennie.
pewnie każde z was próbowało zagrać w nią już kiedyś, prawda? i pewnie każde z was wie, że analogowym aparatem, to tak za bardzo nie można. oczywiście, są tacy, którzy mają polaroida, lub tacy, co sprytną cyfróweczką napstrykają tysiące obrazków, z których wybiorą ten jeden, inny od innych, takich samych. są pewnie i tacy, co nawet z tradycyjnej lustrzanki potrafią dostarczyć zdjęcia w 48 godzin, przy czym jak sądzę sesja zajmuje im - pi razy oko - godzinę, następne czterdzieści parę spędzają czekając na wywołanie i skanowanie filmu w labie, a przez ostatnich kilka minut patrzą, jak płoną ich negatywy. to musi być zresztą bardzo rock'n'roll-owe uczucie, tak zaprószyć ogień w sztuce...
gotowi? dobrze, reguły są proste, jedno zdjęcie dziennie. powiedzmy - fotograficzne haiku. tu, zagranicą mają na to takie miłe określenie, photographic statement. czymkolwiek. mobilkiem. cyfróweczką. polaroidem. otworkiem. wielkim formatem. czy - jeśli macie cierpliwość i czas - małym obrazkiem, średniakiem. na blogu, facebooku, portalu, stronie internetowej. nie dla mnie, dla siebie. jedno zdjęcie dziennie. przez siedem dni. od teraz. od zaraz. już.